अहं गत गुरुवासरे दन्तचिकित्सालयं अगच्छम् ।
अनुवैद्या माम् एके (एकस्मिन् )प्रकोष्ठे उपविश्य (उपवेश्य) " चिकित्सिका आगच्छति " इति उक्त्वा अपद्यत |
तत्र चिकित्सिकायाः प्रकोष्ठे स्तित्वा निरीक्शित्वा (प्रतीक्ष्या) नीरस: अन्वभवम्।
दूरवाणीं ग्रुहित्वा क्यन्डि क्रश् खेलनंम् अक्रीडम्।
च अपि ( तावता) चिकित्सिका ना आगच्छत् ।
बलकौ (बालकयोः) कृते अहं सन्स्क्रुतं इति तन्त्रं दूरवान्याम् अस्थापयम्।
तत् तन्त्रं उद्घाट्या अहम् क्रीडनं (क्रीडस्य )आरम्भं अकरवम् ।
तत् समये अनुवैद्या पुनः आगत्य "किम् करोति किम् क्रीडति "इति अप्रुचत् ।
अहम् प्रत्युत्तरम् अवदत् यत् एतत् स्थले अहम् बहु कालं यापयामि अतः अहम् एकां नूतनां भाषां ज्ञतुम् प्रयत्नं करोमि ।
अनुवैद्या चिकित्सिकायाः समीपं गत्वा वदति यत् सा बहुकालात् प्रतीक्ष्यां अकोरोत् ,सा स्वयं एव स्वस्य उपरि भाशायां शिक्षनं करोति (भाषां शिक्षयति )
चिकित्सिका भारत देशस्य युवतिः |भारतदेशात् आगतवति । सा तेलुगु हिन्दि ओरिय इत्यादि भाशाः जानाति ।
चिकित्सिका : आगत्या " किम् भो क्ष्म्यताम् विलम्बः जात:, का भाषा ज्ञतुम् इच्छति" ।
अहं : संस्क्रुतं
चिकित्सिका : "संस्क्रुतं किम्? संस्क्रुतं दैनिक भाशा किम्? जनाः वदन्ति किम्? अहम् तत् भाषा केवलम् पुस्तके अस्ति इति चिन्तयमि"
अहम् विस्मिता आसीत् ।
मम मुखे सा औशधम् दत्वा सा अनुवैद्यया सह अवदत् सन्स्क्रुतम् प्रचीन भाष ग्रन्थाः वेदाः संस्क्रिते अस्ति
अनुवैद्या अवदत् " यदि प्रचीना भषा अस्ति चेत् केन सह सम्भाशनं करोति"
अहं - मम गृहे प्रचीना जनाः नास्ति , परन्तु मम कुटुम्ब सदस्येन सह अहम् सम्भाषनं करोमि । वर्गः प्रचलति, सह छात्रैः अहम् वदमि
चिकित्सिका - वर्गः प्रचलति किम् ? ग्रुहे के के वदन्ति
अहं- स्रिधर्रः बालकौ च वदन्ति
चिकित्सिका-बालकौ अपि किम् ? तौ अपि जानीतः किम्? तौ इच्छतः किम्?
अहं-आम् तौ अपि शिक्षनं प्रप्नुतः |तौ इच्छतः|
चिकित्सिका-ओह् । अहम् परमविस्मिता अस्ति |
परन्तु तत्र अहम् एव परमविस्मिता अभवत् । चिकित्सिका बुद्दिमतिः अस्ति । सा कथं अचिन्तयत् भाषा केवल्ं पुस्तके अस्ति दैनिक भाषा नास्ति इति
