एकदा एक: राजा तस्य भवित्कालम् ज्ञातुम् ऐच्छत् । स: समस्तान्
ज्योतिषिकान् आह्वयत्। प्रथम: आगत: ज्योतिषिक: अवदत् "भवत: भवित्काल:
दु:खमय: भविष्यति। सर्वे आप्तजना: भवत: पूर्वम् एव दिवङ्गता: भविष्यन्ति ।
एतत् श्रुत्वा क्रुद्ध: राजा "धिक् त्वाम् मूर्खम्" उक्त्वा तम्
ज्योतिषिकम् कारागृहम् अप्रेषयत् । तस्मात् पर: अन्य केपि ज्योतिषिका:
आगत्य तेन सदृशम् भवितव्यम् एव अब्रुवन्। सर्वे अपि राज्ञा कारागृहम्
प्रति प्रेषिता:। एतत् ज्ञात्वा एक: चतुर: ज्योतिषिक: राज्ञ: समीपे
गत्वा अवदत् "अलम् चिन्तया राजन् । भवत: भवित्काल: उज्वल: । भवान् तु
दीर्घायु: भविष्यति । प्रियजनाभि: सह अन्तकालपर्यन्तम् स्थास्यति । तेषाम्
पीडायाम् साहाय्यम् करिष्यति च। तस्य वचनेन प्रसन्न: राजा ज्योतिषिकम्
अपृच्छत् "किम् पारितोषिकम् इच्छसि इति। ज्योतिषिक: अवदत् "राजन् कृपया
चिन्तयतु। अहम् अन्यै: ज्योतिषकै: सदृशम् भवितव्यम् एव उक्तवान् । भेद:
केवलम् कथनशैल्याम् अस्ति"। अत: वद्यते
सत्यम् ब्रूयात् प्रियम् ब्रूयात् न् ब्रूयात् सत्यमप्रियम्।
प्रियम् च नान्रुतम् ब्रूयात् एष: धर्म: सनातन:।
इति । राजा तत् अङ्गीक्रुत्य अधिकया प्रसन्नतया सर्वान् मुक्तम् अकरोत् ।
-ज्योति गावडे
