क: दोष:?

एक: निपुण: मूर्तिकार: आसीत्। स: यदि कस्यापि व्यक्ते: मूर्तिम् न्यर्मत् तर्हि कोपि उभयो: भेदम् ग्न्यातुम् न अशक्नुवत् । स्वस्य निपुणतायाम् तस्य गर्व: अपि आसीत् । स: यदा बहुव्रुद्ध: अभवत्,  तस्य मरणस्य समय: समीपम् आगच्छत् च, तदा स्वस्य नवमूर्ती: निर्माय ग्रुहे अस्थापयत् । एके दिने यमदूता: तम् नेतुम् आगच्छन्। तद् ग्न्यात्वा स: नवमूर्तीनाम् समीपे दशम् मूर्तीएव अतिष्ठत् । यमदूता: कम् नयाव: इति चिन्तित्वा सम्भ्रमिता: अभवन् । मूर्तीकारस्य गर्वस्य विषये ग्यातवान् एक: चतुर: यमदूत: एकम् उपायम् अकरोत् । स: उच्चै: अवदत् "मूतीकार: तु बहुनिपुण: किन्तु स्वस्य शरीरे एक: दोष: आसीत्, तम् स: मूर्त्याम् दर्शितुम् असमर्थ:" इति। तत् श्रुत्वा मूर्तीकार: क्रुद्ध: अभवत् अवदत् च "क: दोष: अहम् न अदर्शयम्" इति ।  यमदूत: अवदत् "गर्व: मानवानाम् एव दोष:। न केवलम् त्वम् परन्तु अन्य: कोपि तम् मूर्तीनाम् दर्शितुम् न शक्नोति। एतद् ग्न्यात्वा एव अहम् तद् विषये यदा त्वाम् आह्वयामि तदा त्वम् अपि तव उद्देशम् विस्म्रुत्य प्रकट: अभव:। इदानीम् अस्माभि: सह गमनाय विना अन्य कोपि न पर्याय्:। चलतु।"

-ज्योति गावडे